Η ιστορία της Κορίνθου ξεκινά από την 5η χιλιετία π.Χ. όταν συμβαίνει η πρώτη εγκατάσταση ανθρώπου στους πρόποδες του Ακροκορίνθου. Η θέση ήταν στρατηγικής σημασίας καθώς έλεγχε τη γύρω εύφορη πεδιάδα και ταυτόχρονα παρείχε προστασία λόγω γεωμορφολογίας. Ο ισθμός έδινε τη δυνατότητα στους Κορινθίους να ελέγχουν τις χερσαίες αλλά και τις θαλάσσιες συγκοινωνίες. Οι λόγοι αυτοί έκαναν τους κατοίκους να διατηρήσουν τη θέση αυτή μέχρι και το μεσαίωνα.

Τον 8ο π.Χ. αι. ξεκινά μια ανοδική πορεία για την Κόρινθο. Τότε πραγματοποιείται ο αποικισμός της Κέρκυρας και των Συρακουσών. Είναι η περίοδος όπου κυβερνούν οι Κυψελίδες. Οι αποικίες θα έχουν ως αποτέλεσμα την άνθηση του εμπορίου. Τα κορινθιακά αγγεία κυκλοφορούν σε όλη τη Μεσόγειο. Με τον Περίανδρο η Κόρινθος θα φτάσει στην ακμή της δύναμής της. Η επαφή με την Ανατολή θα έχει ως αποτέλεσμα την εισαγωγή νέων φανταστικών μορφών στην τέχνη. Η τυραννίδα των Κυψελιδών θα σταματήσει το 480 π.Χ., η εμπορική όμως ανάπτυξη της Κορίνθου θα συνεχιστεί και με το ολιγαρχικό καθεστώς. Αυτή την περίοδο όμως η νέα ανερχόμενη δύναμη είναι η Αθήνα και θα γίνει ο κύριος αντίπαλός της.

Η Κόρινθος συνέχισε να είναι μια ανταγωνιστική δύναμη μέχρι την έλευση των Ρωμαίων όπου ο Μόμμιος το 146 π.Χ. θα την κατασκάψει κυριολεκτικά. Εκείνη τη χρονιά πολλοί από τους κατοίκους θα σκοτωθούν, οι δε ζωντανοί θα πουληθούν ως δούλοι. Τα ωραιότερα μνημεία της πόλης θα μεταφερθούν στη Ρώμη. Μετά από ένα αιώνα εξαφάνισης η πόλη το 44 πΧ. θα εποικιστεί και πάλι. Το 52 μ.Χ. ο Απόστολος Παύλος θα την επισκεφτεί και θα απευθύνει το λόγο του στους κατοίκους της. Οι καταστροφές όμως της Κορίνθου θα συνεχιστούν με τους Έρουλους το 267 και τους Γότθους το 375, επιπλέον το 521 θα συμβεί και ένας μεγάλος σεισμός με τεράστιες επιπτώσεις στην περαιτέρω πορεία της. Η τουρκοκρατία της Κορίνθου ξεκινά το 1458 ενώ η απελευθέρωσή της συμβαίνει το 1822.

Η Κόρινθος σήμερα αποτελεί την πρωτεύουσα του ομώνυμου νομού και έχει πληθυσμό 29.787 κατοίκους. Η πόλη βρίσκεται σε σεισμογενή περιοχή και έχει πληγεί πολλές φορές από σεισμό. Η πιο πρόσφατη καταστροφή ήταν του 1928 όπου έμειναν άστεγοι 8.000 κάτοικοι. Τότε ανοικοδομήθηκε η πόλη με τις πλέον αντισεισμικές προδιαγραφές. Η πρόσβαση γίνεται είτε με την εθνική Αθηνών – Πατρών, είτε με τον προαστιακό σιδηρόδρομο που λειτουργεί από το 2005.

 

Διώρυγα Κορίνθου :

 

 

Η ιδέα διάνοιξης διώρυγας στον ισθμό για πρώτη φορά συνελήφθη από τον Τύραννο της Κορίνθου Περίανδρο, γύρω στο 600 π.Χ. Τελικά όμως εγκατέλειψε αυτή την ιδέα κατόπιν διαβεβαιώσεων ότι δεν είναι δυνατή η εκτέλεση και αρκέστηκε στη δημιουργία της διόλκου. Στη συνέχεια ο Δημήτριος ο Πολιορκητής, ο Ιούλιος Καίσαρας και ο Καλιγούλας θα ασχοληθούν με το εγχείρημα, όμως θα αποτύχουν. Ο Νέρων το 67 μ.Χ. θα σκάψει 3.300 m όμως ούτε αυτός θα καταφέρει να ολοκληρώσει το έργο.

Η απόφαση διάνοιξης θα ληφθεί από την ελληνική κυβέρνηση του Ζαΐμη μετά την κατασκευή του Σουέζ το 1869 (168km). Ενδιαφέρον παρουσιάζει το γεγονός ότι ως καταλληλότερη επιλέχτηκε η χάραξη του Νέρωνα. Οι εργασίες ξεκίνησαν το 1880 από τη «Διεθνή Εταιρεία Θαλασσίου Διώρυγας της Κορίνθου» του Στέφανου Τυρρ με αρχιμηχανικό τον Ούγγρο Β. Gerfer, όμως σταμάτησαν λόγω έλλειψης κεφαλαίων το 1890. Το έργο θα ολοκληρωθεί από την εταιρεία του Ανδρέα Συγγρού και την εργοληπτική εταιρία του Μάτσα το 1893 επί πρωθυπουργίας του Χαριλάου Τρικούπη.

Η διώρυγα έχει μήκος 6.346 m, πλάτος 35 m στην κορυφή και 24,6 m στην επιφάνεια της θάλασσας, ενώ το ύψος των πρανών φτάνει τα 79 m και το βάθος των υδάτων είναι γύρω στα 8 m. Ο όγκος των χωμάτων που αφαιρέθηκε υπολογίζεται στα 12.000.000 m³. Κάθε χρόνο εξυπηρετούνται γύρω στις 15.000 πλοία, τα οποία μεταφέρονται από τον Κορινθιακό στον Σαρωνικό κόλπο και αντίστροφα.

Πολλές φορές έχουν συμβεί κατολισθήσεις οι οποίες είχαν ως αποτέλεσμα να φράξει για αρκετά χρόνια η διώρυγα. Το 1944 μάλιστα οι Γερμανοί, κατά την αποχώρησή τους, προκάλεσαν τεχνητή πτώση 60.000 m³ χωμάτινου όγκου με συνέπεια να κλείσει στην κυκλοφορία επί πενταετία. Στις δύο πλευρές της η είσοδος κλείνει με βυθιζόμενες γέφυρες. Αν έχετε το χρόνο μπορείτε να επιβιβαστείτε στα καραβάκια και να απολαύσετε το διάπλου ή να θαυμάσετε τη διώρυγα από τον κατάλληλο εξώστη πάνω στη γέφυρα. Το θέαμα πραγματικά είναι εντυπωσιακό. Για τους τολμηρούς πραγματοποιούνται και bungy jumping τους καλοκαιρινούς μήνες.

 

Δίολκος :

 

 

Όπως προανέφερα ο εμπνευστής της ιδέας δημιουργίας διώρυγας στον ισθμό ήταν ο τύραννος Περίανδρος. Οι αποτρεπτικοί όμως χρησμοί της Πυθίας αλλά και οι τεράστιες κατασκευαστικές δυσκολίες ματαίωσαν τα σχέδιά του. Έτσι προσανατολίστηκε στη λύση του διόλκου.

Ο δίολκος ήταν ένας λιθόστρωτος δρόμος που έφερε δύο αύλακες. Η κάθε μία από αυτές τις αύλακες ονομαζόταν «ολκός» εξ ου και «δίολκος». Το φάρδος του δρόμου κυμαινόταν από 3,5 έως 5 m, πάνω σ’ αυτόν μεταφέρονταν τα πλοία με τροχοφόρες πλατφόρμες που κυλούσαν στις προαναφερθείσες αύλακες. Στις δύο πλευρές του ισθμού υπήρχαν λιμάνια, βόρεια ήταν το Λέχαιο, ενώ νότια οι Κεχρεές. Τα πλοία αφού ξεφόρτωναν τα εμπορεύματά τους σε ένα από τα δύο λιμάνια αφοπλίζονταν στη μία πλευρά του ισθμού, ώστε να μη φέρουν περιττά βάρη, φορτώνονταν στην πλατφόρμα και σύρονταν στην άλλη άκρη του ισθμού. Εκεί συναρμολογούνταν πάλι τα κατάρτια, τιμόνια, κουπιά κλπ και έπλεαν στο άλλο λιμάνι όπου και θα ξεκινούσαν το νέο τους ταξίδι. Το μήκος του διόλκου ήταν περίπου 8km, ενώ σήμερα σώζονται ίχνη του σε μήκος ενός χιλιομέτρου.

 

Ακροκόρινθος :

 

 

Όπως περνάμε τον ισθμό της Κορίνθου, στην αριστερή πλευρά βλέπουμε ένα βράχο ύψους 575 m. Ο Ακροκόρινθος για πρώτη φορά οχυρώνεται από τον Κύψελο κατά τον 7ο π.Χ. αιώνα. Τους επόμενους αιώνες δέχτηκε πολλαπλές επισκευές από την ελληνιστική μέχρι και τη ρωμαϊκή περίοδο. Το 1210 το κάστρο κατελήφθη από τους Φράγκους με αποτέλεσμα την αυτοκτονία του Λέοντα Σγουρού. Το 1458 το κάστρο καταλαμβάνεται από τον Μωάμεθ Β’ ενώ η παράδοσή του στους Έλληνες θα συμβεί το 1827.

 

 

Αρχαία Κόρινθος :

 

Οι ανασκαφές στην αρχαία αγορά ξεκίνησαν το 1896 από την Αμερικανική Σχολή Κλασικών Σπουδών και συνεχίζονται μέχρι σήμερα.

 

Ναός Απόλλωνα :

 

 

Ο ναός του Απόλλωνα είναι δωρικός, περίπτερος, διπλός εν παραστάσει και έχει κτιστεί πάνω σε βραχώδη λόφο. Στις στενές του πλευρές είχε από 6 ενώ στις μακριές του πλευρές από 15 κίονες. Σήμερα στέκουν όρθιοι επτά από τους μονολιθικούς του κίονες, οι οποίοι με τα έντονα συμπιεσμένα κιονόκρανα και τις βαριές αναλογίες χρονολογούν το ναό στα μέσα του 6ου π.Χ. αι. Ο σηκός διαμορφωνόταν με διπλή κιονοστοιχία.

 

Βόρεια ρωμαϊκή αγορά :

 

Πρόκειται για ένα ορθογώνιο υπαίθριο χώρο περιβαλλόμενο από στοές. Βρίσκεται βόρεια του ναού. Στις γύρω στοές στεγαζόντουσαν τα διάφορα καταστήματα της αγοράς.

 

Κεντρική αγορά :

 

Η κεντρική αγορά βρίσκεται νοτίως του ναού. Στα βόρεια και τα νότιά της πλαισιώνεται από καταστήματα, ενώ η δυτική πλευρά ορίζεται από έξι ρωμαϊκούς ναούς και η ανατολική κλείνει με την Ιουλία βασιλική. Στη μέση της νοτίου στοάς μπορεί κανείς να δει το βήμα απ’ όπου εκφωνούσαν λόγω οι ομιλητές. Αυτό το βήμα χρησιμοποίησε και ο Απόστολος Παύλος κατά την επίσκεψή του.

 

Δρόμος Λεχαίου :

 

 

Βρίσκεται ΒΑ της αγοράς όπου ανοίγεται σ’ αυτήν με ένα μνημειακό πρόπυλο. Ο δρόμος είναι πλακόστρωτος, στις δύο πλευρές του φέρει κιονοστοιχίες και διάφορα αναθήματα. Με τη μορφή αυτή διατηρήθηκε σε χρήση μέχρι το 10 μ.Χ. αι.

 

Κρήνες :

 

Κρήνη Πειρήνης

 

Εντυπωσιακές είναι οι κρήνες της Πειρήνης και της Γλαύκης. Η κρήνη της Πειρήνης βρίσκεται ΒΑ της κεντρικής αγοράς και είχε διώροφη μνημειακή διαμόρφωση. Κατά το μύθο ήταν η αμοιβή του Σισύφου για την πληροφορία που έδωσε στον Ασωπό, αναφορικά με την απαγωγή της κόρης του από τον Δία. Η δε της Γλαύκης βρίσκεται ΝΑ του ωδείου, είναι λαξεμένη σε βράχο και το όνομά της συνδέεται με τη δεύτερη γυναίκα του Ιάσωνα, η οποία για να γλυτώσει από τους πόνους που της προκάλεσε ο δηλητηριασμένος χιτώνας, γαμήλιο δώρο της Μήδειας, βούτηξε στα νερά της.

 

Θέατρα :

 

Το θέατρο χτίστηκε για πρώτη φορά τον 5ο π.Χ. αι. Κατά την πρώιμη ελληνιστική περίοδο θα κατασκευαστεί η σκηνή και νέα ορχήστρα. Τον 1ο μ.Χ. αι. θα ανακατασκευαστεί το κοίλο και θα προστεθεί το προσκήνιο. Τον 3ο αι. το θέατρο θα χρησιμοποιηθεί ως χώρος θεαμάτων και ως αρένα θηριομαχιών.

 

Ωδείο

 

Το ρωμαϊκό ωδείο είναι χωρητικότητας 3.000 θεατών και χτίστηκε γύρω στα τέλη του 1ου μ.Χ. αι. Ο Ηρώδης ο Αττικός θα το επισκευάσει και θα χτίσει το μεγάλο περιστύλιο που βρίσκεται ανάμεσα στο ωδείο και το θέατρο. Από το 225 μ.Χ. θα λειτουργεί ως αρένα για μονομαχίες.

 

Ασκληπιείο :

 

Ο ναός ήταν δωρικός τετράστυλος και χρονολογείται από τον 4ο π.Χ. αι. Ωστόσο ανακατασκευάστηκε στα πρώιμα ρωμαϊκά χρόνια. Δυτικά του ναού υπάρχουν λείψανα διώροφου κτίσματος όπου διέμεναν οι ασθενείς μέχρι την ίασή τους. Ο επισκέπτης μπορεί να δει στο μουσείο πολλά αναθηματικά ανθρώπινα μέλη πλασμένα από πηλό, τα οποία βρέθηκαν στο χώρο και χρονολογούνται επίσης από τον 4ο π.Χ. αι. Το συγκρότημα των δεξαμενών ανήκει στην πηγή Λέρνη την οποία και περιγράφει ο Παυσανίας.